Koffervissen (Ostraciidae) zijn een familie van vissen uit de orde kogelvisachtigen. Ze zijn nauw verwant aan de kogelvissen (Tetraodontidae) en de vijlvissen (Monacanthidae). Ze staan bekend om hun verschillende kleuren en hexagonale "honingraatpatronen" in hun huid en skelet. Hun skelet van zeshoekige beenplaten fungeert als een sterke beschermende doos. Mond, ogen, vinnen en staart steken door de openingen van het pantser naar buiten. Koffervissen zwemmen met golvende bewegingen van rug- en anaalvin. Gestuurd wordt met borstvinnen en staartvin. Het zijn geen snelle zwemmers, maar ondanks hun starre lichaamsvorm zijn deze vissen nog zeer wendbaar. De mondopening is klein en uitstulpbaar. Het voedsel bestaat uit kleine ongewervelde bodemdieren, sponzen, algen en zeegrassen. Sommige soorten blazen water in het zand om prooidiertjes bloot te leggen. Zij worden hierbij dikwijls gevolgd door lipvissen en zeebarbelen.

Koffervissen zijn in staat een sterk gifachtige vloeistof af te scheiden, bij gevaar, stress, bedreiging of tijdens het sterven. Het gif "ostracitoxine" wordt vrijgegeven via de slijmklieren en kan andere vissen, zichzelf, het levend steen en koralen in een aquarium snel doden. In de praktijk gebeurd dit zelden, maar het risico blijft en het is belangrijk dit te weten bij aanschaf van een koffervis.

Verder is het zaak rekening te houden met de inrichting van het aquarium. De koffervis heeft zeker als hij nog klein is baat bij weinig stroming. Doordat ze een langzame zwemmer zijn en vaak in het begin niet goed eten, zijn ze te zwak om tegen de stroming in te zwemmen. Hierdoor kunnen ze snel vastkomen te zitten tegen een overloop of aan het einde van de uitstroom pomp. Dit heeft vrijwel altijd de dood tot gevolg.

Koffervissen hebben door hun vormgeving veel ruimte nodig. Ze houden van zwemmen en onderzoeken. Zorg te allen tijde dat de koffervis overal doorheen kan zwemmen en nergens vast kan komen te zitten. Ook met de grootte van het aquarium moet rekening gehouden worden. De meeste koffervissen worden erg groot. Sommige soorten als de O. cubicus groeien langzamer dan bijvoorbeeld de L. cornuta. Verder is het geen beginnersvis en zijn koffersvissen erg stipgevoelig, waardoor een goed ingedraaid aquarium essentieel is.


Natuurlijke leefomgeving
De Tetrosomus gibbosus leeft in de Indische en Stille oceaan (Indo-West Pacific): van de Rode zee en Oost Afrika tot Indonesie, Japan, Australie. Geïmmigreerd in het Zuidoosten van de middenlandse zee via het Suez Kanaal.

De Indische Oceaan ligt tussen Oost-Afrika, Zuid-Azië, de archipel van Indonesië en Australië. Ook het verre zuidelijke Antarctica zou als een grens kunnen worden gezien. Het noordelijk deel van de Indische Oceaan wordt door India in tweeën verdeeld, in de Golf van Bengalen en de Arabische Zee.


Overzicht en reliëfkaart van de Indische Oceaan

De Indische Oceaan is, met een oppervlakte van 73.481.000 km², de kleinste oceaan (tenzij de Noordelijke IJszee ook als oceaan wordt gezien). De Indische Oceaan is de derde grootste oceaan van de wereld en bedekt ongeveer 20% van het totale wateroppervlak van de aarde. De gemiddelde diepte is 3.890 meter en de grootste diepte, 8.047 meter.

De Grote Oceaan of Stille Oceaan (Engels: Pacific Ocean, vroeger Stille Zuidzee genoemd) is een oceaan die ligt tussen Oost-Azië, Noord- en Zuid-Amerika en Australië. De oceaan grenst in het noorden aan de Noordelijke IJszee en in het zuiden aan de Zuidelijke Oceaan. De Grote Oceaan is de grootste oceaan op aarde. Hij heeft een oppervlakte van 165,2 miljoen km², oftewel 32% van de aardoppervlakte; inclusief randzeeën bedraagt de watermassa zelfs 35% van het totale aardoppervlak. De Grote Oceaan is ontstaan na het opbreken van Pangea.


Overzicht en reliëfkaart van de Grote Oceaan (Oostelijk en Westerlijk deel)

De temperatuur van het water in de Stille Oceaan varieert van onder 0 °C in de poolgebieden tot ongeveer 29 °C dichtbij de evenaar. Het zoutgehalte varieert ook wat de breedtegraad betreft. Het water dichtbij de evenaar is minder zout dan het water elders, vanwege overvloedige equatoriale neerslag. Bij de polen is het zoutgehalte ook laag, doordat daar weinig verdamping van het zeewater plaatsvindt.


De Middellandse Zee is gelegen tussen Zuid-Europa, West-Azië en Noord-Afrika. Het gebied is 3850 km lang en heeft een gemiddelde breedte van 600 km, de gemiddelde diepte van de zee is ongeveer 1430 m. De totale oppervlakte van de zee is ongeveer 2 miljoen km².

Tot de Middellandse Zee behoren ook de Adriatische Zee ten oosten van Italië, de Egeïsche Zee tussen Griekenland en Aziatisch Turkije, de Ionische Zee tussen Italië en Griekenland, de Tyrreense Zee ten westen van Italië, de Ligurische Zee ten noorden van Corsica, de Levantijnse Zee ten oosten van Cyprus en de Zee van Alborán tussen Spanje en Marokko.


Satellietfoto's en impressie van de Middellandse Zee

De Nijl is verreweg de grootste rivier die uitmondt in de Middellandse Zee. Alle andere grotere rivieren (langer dan 400 kilometer) die in de Middellandse Zee uitmonden, ontspringen in Europa. Van west naar oost zijn het: de Ebro, de Rhône, de Tiber, de Po, de Adige (Etsch) en de Maritsa (Evros).

Het Middellandse Zeeklimaat wordt ook wel mediterraan klimaat genoemd. De term Middellandse Zeeklimaat verwijst naar het klimaat in landen rond de Middellandse Zee. De grote, relatief warme, watermassa is van grote invloed op de landen rondom de Middellandse Zee. De noordelijk gelegen landen zijn daardoor relatief warm (Mediterraan klimaat), de zuidelijke landen relatief koel. De zomers zijn warm en de winters, waarin de meeste regenval plaatsvindt, zijn zacht. Het Mediterraan klimaat maakt onderdeel uit van het subtropische klimaatgebied.

De Rode Zee is een langgerekte binnenzee gelegen tussen Azië en Afrika. De zee is nergens breder dan ongeveer 360 kilometer en loopt in het noorden uit in twee smalle baaien: de diepe Golf van Akaba en de westelijke, veel ondiepere Golf van Suez. In het zuiden mondt zij via de Bab el Mandeb uit in de Golf van Aden, een uitloper van de Indische Oceaan. De Rode Zee grenst in het noorden aan Israël en Jordanië, in het oosten aan Saoedi-Arabië en Jemen en in het westen aan Eritrea, Soedan en Egypte.

De naam is afkomstig van de rode blauwwieren die af en toe in grote hoeveelheden in deze zee voorkomt waardoor het water een rode schijn kan hebben.



De Rode Zee is ontstaan als gevolg van de platentektoniek. De Arabische plaat divergeert van de Afrikaanse zodat er een MOR (Mid-oceanische rug) aan het ontstaan is (analoog aan de huidige Atlantische MOR). Deze breuk zet zich voort in de Afrikaanse rift met onder andere de Kilimanjaro en het Victoriameer.

Enkele badplaatsen en duikgebieden aan de Rode Zee zijn Hurghada, Marsa Alam, Dahab en Sharm el-Sheikh. De Rode Zee is beroemd vanwege zijn prachtige en uitgestrekte koraalriffen, o.a. langs de kusten van Egypte en Soedan. Deze kustriffen behoren tot rijkste koraalriffen van de wereld. Omdat het water van de Rode Zee aan twee zijden door uitgestrekte woestijnen waarin weinig regen valt wordt begrensd, is het water er relatief warm en helder. De koraalriffen van het Noordelijk deel van de Rode Zee behoren tot de meeste noordelijk gelegen koraalriffen van de wereld.

De Franse onderwateronderzoeker Cousteau hield hier zijn eerste expedities. Bekend was ook zijn onderwaterdorp op het rif Shab Rumi voor de kust van Soedan. De onderwaterwereld van de Rode Zee toont een grote overeenkomst met die van de aangrenzende Indische Oceaan.

Enkele voorbeelden van het onderwaterleven zijn: steenkoralen, zachte koralen, Maanstaart juweelbaars, grijze rifhaai, oceanische witpunthaai, rode koraalbaars en anthias. Bepaalde koraalvissen zoals de keizersvis de Rode Zee doktersvis, Heniochus intermedius (Rode Zee wimpelvis) en de tweeband anemoonvis treft men alleen in de Rode zee (en Indische Oceaan) aan.


Foto's





Video's